ഓർമ

മറ്റുള്ളവർ തിരിഞ്ഞു പോയപ്പോൾ, 

ഞാനിതാ നിന്റെ അടുത്ത് മാത്രം നിന്നിരിക്കുന്നു.

ഇവിടെ, 

നിന്റെ കല്ലിനു മുന്നിൽ കുത്തിനിൽക്കുന്ന എനിക്ക് 

കരയാൻ പോലും ആരുമില്ല.

നീ ഞാൻ പറഞ്ഞ അവസാന വാക്ക് ഓർക്കുന്നോ? 

“നിന്റെ കൂടെയായിരിക്കും ഞാൻ എന്നും…” 

ഇന്ന് അതിന്റെ നിഴലിലാണ് ഞാൻ ജീവിക്കുന്നത്.

മണ്ണ് നിന്നെ മറച്ചാലും, 

എന്റെ ഓർമയിൽ നിന്നെ മറയ്ക്കാനാവില്ല. 

നീ പോയത് ശരീരത്തിൽ നിന്ന് മാത്രമാണ്, 

എന്റെ ആത്മാവ് ഇന്നും നിന്നിൽ തന്നെ കുടിയേറി ജീവിക്കുന്നു.

നിന്റെ ചിരി പിഴിഞ്ഞു പോയ വീടിന്റെ ചുമരുകൾ, 

ഇന്നുമതി നിന്റെ പേരെടുത്ത് കരയുന്നു. 

ചൂട് തരും കൈകളില്ലാതെ 

കൂടുതലായിരിക്കുകയാണ് ഈ തണുപ്പ്.

ഞാൻ നിന്നിലേക്ക് നോക്കുന്ന ഓരോ നിമിഷവും, 

ഒരു ഓർമ തളർന്നു വീഴുന്ന പോലെ. 

ചെറുതായി പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ, 

ഇന്നും എന്റെ നിലാവ് പാടുന്നു.

 നിന്റെ ഫോട്ടോയിൽ നിന്നൊരു പുഞ്ചിരി, 

എന്നെ ജീവിതത്തിലേക്കൊന്നും വിട്ടയക്കുന്നില്ല. 

സ്നേഹമെന്നത് മരണമില്ലാത്തതാണെന്ന് 

നീ പോവുമ്പോഴാണ് ഞാൻ അറിയുന്നത്.

എന്റെ കണ്ണുകൾ ഓരോ ദിവസവും നോക്കുന്നത് 

നിന്റെ പേരുള്ള ഈ കല്ലിനെയാണ്.

ഈ കല്ല് എത്ര നിശബ്ദം! 

നിന്റെ മിണ്ടലുകൾ പോലും അതിൽ അകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നു. 

പക്ഷേ അതറിയാമോ? 

ഞാൻ അതിനോട് ഓരോ ദിവസം പറയാറുണ്ട് — 

“ഞാൻ ഇപ്പോഴും നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു.”

പക്ഷേ അതിനൊരു മറുപടി ഇല്ല. 

പേര് കൊത്തിയ ഈ കല്ല്, 

അത് പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും 

എനിക്ക് നിന്റെ ഒപ്പം ഇരിക്കാൻ മതിയാവുന്ന ഒരേ കല്ലാണ്.

വേറെ ആരും ഇനി മനസ്സിലാക്കില്ല

നിനക്ക് മാത്രമറിഞ്ഞിരുന്ന 

എന്റെ നിശ്ശബ്ദ വേദനയുടെ അർത്ഥം. 

ഇന്ന് ആ വേദനയും ഈ മണ്ണിലേയ്ക്ക് ചേർന്നിരിക്കുന്നു, 

നിന്റെ കൂടെ.

മരണത്തിന് ശേഷം ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നു പറയുന്നവർ

ഈ ഖബറിനരികിലൊരിക്കൽ ഇരിക്കട്ടെ, 

അവരറിയും

പ്രണയത്തിൽ മരണം ഏറ്റവും ചെറിയ ദൂരമാണന്ന്