അതൊരു നല്ല മഴ ദിവസമായിരുന്നു. പുറത്ത് മഴ ശക്തിയായി ചാറിപ്പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അച്ചു തന്റെ വീടിന്റെ ജനൽക്കണ്ണാടിയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു സങ്കടമുണ്ടായിരുന്നു; കാരണം മഴ കാരണം കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെ പുറത്തിറങ്ങി കളിക്കാൻ പറ്റിയിരുന്നില്ല. മുറ്റത്തെല്ലാം വെള്ളം കെട്ടിക്കിടക്കുന്നതു കണ്ട് അവൻ ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു.
പെട്ടെന്നാണ് അടുക്കളയിൽ നിന്ന് അമ്മ വന്നത്. അച്ചുവിന്റെ സങ്കടം കണ്ട അമ്മ അവന്റെ അടുത്തിരുന്നു. എന്നിട്ട് കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു പഴയ നോട്ട്ബുക്കിൽ നിന്ന് ഒരു വെള്ളക്കടലാസ് താളെടുത്ത് അവനു മുന്നിൽ വെച്ചു. അമ്മ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു, “മഴയത്ത് പുറത്തുപോയി കളിക്കാൻ പറ്റില്ലെങ്കിൽ നമുക്ക് വീട്ടിലിരുന്ന് ഒരു കടലാസ് തോണി ഉണ്ടാക്കി കളിച്ചാലോ?”
അത് കേട്ടതും അച്ചുവിന്റെ മുഖം പെട്ടെന്ന് സന്തോഷം കൊണ്ട് പ്രകാശിച്ചു. “ആഹാ, അമ്മേ സൂപ്പർ ആശയം!” അവൻ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അമ്മയുടെ സഹായത്തോടെ അവൻ ആ കടലാസ് മനോഹരമായി മടക്കി ഒരു വലിയ തോണിയുണ്ടാക്കി. അതിന്റെ ഭംഗി കൂട്ടാൻ അവൻ അതിൽ നീല പെൻസിൽ കൊണ്ട് ചില വരകളും വരച്ചു. തോണി നനഞ്ഞുപോകാതിരിക്കാൻ അമ്മ അതിനുള്ളിൽ ചെറിയൊരു മെഴുകുകുതിരി കഷണം വെച്ചു കൊടുത്തു.
അവർ രണ്ടുപേരും കൂടി വീടിന്റെ പുറത്തെ വരാന്തയിലേക്ക് ചെന്നു. മുറ്റത്ത് പെയ്തിറങ്ങിയ മഴവെള്ളം ഒരു ചെറിയ അരുവി പോലെ തിക്കിത്തിരക്കി ഒഴുകിപ്പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അച്ചു തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കടലാസ് തോണി ആ വെള്ളത്തിലേക്ക് പതുക്കെ ഇറക്കിവെച്ചു.
കാറ്റിലും ഒഴുക്കിലും പെട്ട് ആ കടലാസ് തോണി പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങാൻ തുടങ്ങി. മുറ്റത്തെ ചെറിയ തടസ്സങ്ങളെല്ലാം തരണം ചെയ്ത്, ഇലകൾക്കിടയിലൂടെ ആ തോണി ഒഴുകിനീങ്ങുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അച്ചുവിന് അത്ഭുതം തോന്നി. അവൻ കൈയടിച്ച് സന്തോഷിച്ചു. ആ ചെറിയ തോണിയുടെ യാത്ര അവന്റെ എല്ലാ ബോറടിയും സങ്കടവും മാറ്റിമറിച്ചു.
മഴത്തുള്ളികളുടെ സംഗീതവും കടലാസ് തോണിയുടെ യാത്രയും അച്ചുവിന് മറക്കാനാവാത്ത ഒരു അനുഭവം സമ്മാനിച്ചു. ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ പോലും എത്രമാത്രം സന്തോഷം കണ്ടെത്താമെന്ന് ആ മഴ ദിവസം അച്ചു പഠിച്ചു. തോണി ഒടുവിൽ കണ്ണിന് അപ്രാപ്യമായ ദൂരത്തേക്ക് ഒഴുകിപ്പോയപ്പോഴും അച്ചുവിന്റെ മുഖത്ത് വലിയൊരു പുഞ്ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു