മനസ്സ് തളരുന്ന നേരങ്ങളിൽ
ലോകം മുഴുവൻ അകലെയാകുമ്പോൾ,
ഒരു നിശ്ശബ്ദ വാതിൽ തുറക്കുന്നു
ദൈവസ്മരണയുടെ വാതിൽ.
അവിടെ
വാക്കുകൾക്ക് ശബ്ദമില്ല,
എങ്കിലും ഹൃദയം കേൾക്കുന്നു;
കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞിരിക്കുമ്പോഴും
അകത്തൊരു വെളിച്ചം തെളിയുന്നു.
കാലം കവർന്നെടുത്ത
സമാധാനത്തിന്റെ തുണ്ടുകൾ
ഒന്നൊന്നായി തിരികെ വന്ന്
ഹൃദയത്തിന്റെ മുറ്റത്ത്
പൂക്കളായി വിരിയുന്നു.
ലോകം തരാത്തൊരു ആശ്വാസം,
മനുഷ്യർ നൽകാത്തൊരു തണൽ,
ആരും കാണാത്ത കണ്ണുനീരിന്
അവൻ മാത്രം അറിയുന്നൊരു മറുപടി
“എന്നെ ഓർക്കുക…”
അത്ര മാത്രം മതി;
തകർന്നുപോയ മനസ്സിന്
വീണ്ടും ചിറകുകൾ മുളയ്ക്കാൻ.
ദൈവസ്മരണയിൽ
മനസ്സ് തന്നെ മറന്നുപോകുന്നു;
വേദനകൾ പതിയെ മാഞ്ഞുപോകുന്നു;
ഹൃദയം തിരിച്ചറിയുന്നു—
ശാന്തി എവിടെയോ തേടേണ്ടതല്ല,
അവനെ ഓർക്കുന്ന
ആ നിമിഷത്തിനുള്ളിൽ തന്നെയാണ്.
