മലയാള സാഹിത്യലോകത്ത് വായനയുടെ വസന്തം തിരിച്ചുകൊണ്ടുവന്ന എഴുത്തുകാരൻ അഖിൽ ധർമ്മജന്റെ മാസ്റ്റർപീസ് എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന ‘റാം കെയർ ഓഫ് ആനന്ദി’ എന്ന നോവൽ വെറുമൊരു കഥയല്ല, മറിച്ച് ചെന്നൈ എന്ന മഹാനഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ തളിരിട്ട അതിതീവ്രമായ ഒരു ജീവിതാനുഭവമാണ്. സിനിമയെന്ന സ്വപ്നവുമായി ചെന്നൈയിലെത്തുന്ന റാം എന്ന മലയാളി യുവാവിന്റെയും, നന്മയുടെ പര്യായമായ ആനന്ദി എന്ന തമിഴ് പെൺകുട്ടിയുടെയും ജീവിതത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഈ നോവൽ, ആധുനിക മലയാള സാഹിത്യത്തിൽ വായനക്കാരെ ഇത്രത്തോളം വൈകാരികമായി സ്വാധീനിച്ച മറ്റൊരു കൃതി അടുത്ത കാലത്തുണ്ടായിട്ടില്ല. കേവലമൊരു പ്രണയകഥയുടെ ചട്ടക്കൂടിൽ ഒതുങ്ങാതെ പ്രവാസവും, ദാരിദ്ര്യവും, ഉറ്റ സൗഹൃദവും ഇതിൽ അത്രമേൽ തീക്ഷ്ണമായി ഇഴചേർന്നു കിടക്കുന്നു. ഡി.സി. ബുക്സ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ നോവൽ ചുരുങ്ങിയ കാലം കൊണ്ട് തന്നെ മലയാളത്തിലെ ബെസ്റ്റ് സെല്ലറുകളിൽ ഒന്നായി മാറിയത് ഇതിന്റെ ജനപ്രീതിക്ക് തെളിവാണ്.
സിനിമ പഠിക്കാനായി ചെന്നൈയിലെത്തുന്ന റാം, അവിടെ നേരിടുന്ന അവഗണനകളും ഒറ്റപ്പെടലുകളും നോവലിന്റെ തുടക്കത്തിൽ നമ്മെ വേദനിപ്പിക്കും. എന്നാൽ അവൻ താമസിക്കുന്ന സ്ഥലത്തെ ‘ആനന്ദി’ എന്ന പെൺകുട്ടിയുടെ കടന്നുവരവ് കഥയെ മറ്റൊരു തലത്തിലേക്ക് മാറ്റുന്നു. സ്വന്തം വേദനകൾ ഉള്ളിലൊതുക്കി മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടി കരുതൽ കാണിക്കുന്ന ആനന്ദി, റാമിന് ഒരു കാമുകി എന്നതിലുപരി ഒരു വലിയ തണലായി മാറുകയാണ്. ചെന്നൈ നഗരത്തിലെ ഇടുങ്ങിയ ലോഡ്ജ് മുറികളും, പട്ടിണി കിടന്നുറങ്ങുന്ന രാത്രികളും, സിനിമയ്ക്കായുള്ള അലച്ചിലുകളും എഴുത്തുകാരൻ വിവരിക്കുമ്പോൾ നമ്മളും ആ തെരുവുകളിലൂടെ റാമിനൊപ്പം സഞ്ചരിക്കുന്നതായി തോന്നും. ആനന്ദി എന്ന വാക്കിനർത്ഥം സന്തോഷം എന്നാണെങ്കിലും, നോവലിലുടനീളം അവൾ ഒരു വിങ്ങലായിട്ടാണ് എന്റെ ഉള്ളിൽ പടർന്നത്.
ഈ നോവലിലെ ഏറ്റവും വലിയ സവിശേഷത ഇതിലെ പശ്ചാത്തലമായ ചെന്നൈ നഗരം തന്നെയാണ്. കോടമ്പാക്കത്തെ ഇടുങ്ങിയ തെരുവുകളും, പല്ലാവരത്തെ ലോഡ്ജുകളും, മറീന ബീച്ചും ഇവിടെ വെറും വിവരണങ്ങളല്ല, മറിച്ച് കഥയിലെ ഓരോ സന്ദർഭങ്ങളെയും നിയന്ത്രിക്കുന്ന അദൃശ്യ കഥാപാത്രങ്ങളാണ്. നഗരത്തിന്റെ കാഠിന്യവും അതേസമയം അത് അപരിചിതർക്ക് നൽകുന്ന കരുണയും എഴുത്തുകാരൻ തന്റെ ലളിതസുന്ദരമായ ശൈലിയിലൂടെ വരച്ചിടുന്നു. വായനക്കാരനെ തന്റെ കൈപിടിച്ച് ആ നഗരത്തിന്റെ മുക്കിലും മൂലയിലും നടത്തിക്കാൻ എഴുത്തുകാരന് ഇവിടെ സാധിക്കുന്നുണ്ട്. റാം, ആനന്ദി എന്നീ മുഖ്യ കഥാപാത്രങ്ങൾക്കൊപ്പം തന്നെ ഇതിലെ പാർശ്വ കഥാപാത്രങ്ങളും അത്രമേൽ ജീവസ്സുറ്റതാണ്.
പുസ്തകത്തിന്റെ ഗുണമായി എനിക്ക് തോന്നിയത് അതിന്റെ ഹൃദ്യമായ ആഖ്യാന ശൈലിയാണ്. തമിഴ് സംസ്കാരവും സംഭാഷണങ്ങളും ഇടകലർന്ന മലയാളം നോവലിന് ഒരു പ്രത്യേക സുഗന്ധം നൽകുന്നുണ്ട്. സിനിമ എന്ന വലിയ സ്വപ്നത്തിന് പിന്നാലെ പോകുന്നവരുടെ കഷ്ടപ്പാടുകളും ഗ്ലാമർ ലോകത്തിന്റെ പിന്നാമ്പുറങ്ങളിലെ കയ്പ്പേറിയ സത്യങ്ങളും വളരെ സത്യസന്ധമായാണ് ഇതിൽ ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. എങ്കിലും, ഒരു വായനക്കാരൻ എന്ന നിലയിൽ ചെറിയൊരു കുറവായി എനിക്ക് തോന്നിയത്, കഥയുടെ ചില ഭാഗങ്ങളിൽ കാണുന്ന അതിവൈകാരികതയാണ്. ചില സന്ദർഭങ്ങൾ സിനിമയെ വെല്ലുന്ന തരത്തിൽ അവിശ്വസനീയമായി തോന്നുംവിധം നാടകീയമാകുന്നുണ്ട്. എങ്കിലും കഥയുടെ ഒഴുക്കിൽ ആ ചെറിയ പോരായ്മകൾ വായനക്കാരൻ മറന്നുപോകും എന്നതാണ് ഇതിന്റെ മാന്ത്രികത.
എന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ സ്നേഹത്തിന് ഭാഷയുടെയോ ദേശത്തിന്റെയോ അതിർവരമ്പുകളില്ലെന്ന് ഈ കൃതി അടിവരയിട്ടു പറയുന്നു. വിവിധ ഭാഷക്കാരും സംസ്കാരങ്ങളും ഒത്തുചേരുന്ന ചെന്നൈ പോലുള്ള ഒരു നഗരത്തിലെ മനുഷ്യബന്ധങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഈ നോവൽ ഗൗരവകരമായ നിരീക്ഷണങ്ങൾ നടത്തുന്നുണ്ട്. മനുഷ്യൻ എവിടെയായാലും അടിസ്ഥാനപരമായി സ്നേഹം കൊതിക്കുന്നവനാണെന്ന വലിയ സത്യം ഇത് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. തോറ്റുപോകുമ്പോൾ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ ഒരു സുഹൃത്തുണ്ടെങ്കിൽ ഏതൊരു കഠിനമായ നഗരവും നമുക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതാകുമെന്ന് റാം കാണിച്ചുതരുന്നു. സ്നേഹത്തിന്റെ വിലയെന്താണെന്ന് ഈ പുസ്തകം എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു.
വായന പൂർത്തിയാക്കി പുസ്തകം മടക്കി വെച്ചാലും റാമും ആനന്ദിയും ഏറെക്കാലം നമ്മുടെ കൂടെയുണ്ടാകും. കണ്ണുനീരും പുഞ്ചിരിയും ഒരുപോലെ സമ്മാനിക്കുന്ന ഈ കൃതി വായനയുടെ പുതിയൊരാകാശം തുറന്നുതരുന്നു. ജീവിതത്തെ പ്രണയിക്കാനും തോൽവികളിൽ നിന്ന് ഉയർത്തെഴുന്നേൽക്കാനും ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഏതൊരാളും നിർബന്ധമായും വായിച്ചിരിക്കേണ്ട ഒരു അമൂല്യ കൃതിയാണിത്. അഖിൽ ധർമ്മജന്റെ ഈ അക്ഷരയാത്ര ഓരോ വായനക്കാരന്റെയും ഉള്ളിലെ സ്നേഹത്തിന്റെയും സ്വപ്നത്തിന്റെയും ആഴങ്ങളിലേക്കുള്ള ഒരു തീർത്ഥാടനമായി മാറുന്നു. അവസാന താളിലെത്തുമ്പോൾ വായനക്കാരൻ അനുഭവിക്കുന്ന ആ തരിപ്പ് അത് എഴുത്തുകാരന്റെയും വായനയുടെയും വലിയ വിജയമാണ്.